Kiedyś miałam uczennicę, która na pierwszej lekcji powiedziała:
– Ja to się boję mówić, bo zaraz coś źle powiem i będzie wstyd.
I wiecie co? To nie była jedyna osoba z takim podejściem.
Tak naprawdę co drugi dorosły, który przychodzi na lekcje angielskiego, gdzieś z tyłu głowy ma ten sam lęk:
„Nie znam wszystkich czasów, nie umiem akcentować, nie mam bogatego słownictwa… więc może lepiej się nie odzywać.”
No to ja dziś powiem to głośno:
Twój angielski nie musi być idealny. Serio. Nie musi.
Masz mówić tak, żeby Cię zrozumiano. I już.
W tym wpisie pokażę Ci, dlaczego błędy są okej, czemu warto mówić, nawet jak nie jesteś pewny formy – i jak się przestać bać oceniania.
1. Nie jesteś na maturze – jesteś w życiu
Na maturze angielskiego może i liczy się idealna struktura zdania, ale w prawdziwym życiu?
Wystarczy, że powiesz:
– I go shop. I want tomato.
I sprzedawca już wie, o co chodzi.
Nie chodzi o to, żeby być chodzącym słownikiem.
Chodzi o to, żeby się dogadać.
2. Błędy nie są porażką – są postępem
To, że się pomylisz, oznacza, że próbujesz. A to już krok do przodu.
Pomyśl:
– Dziecko, które uczy się mówić, nie zaczyna od zdań złożonych. Mówi: „Ja jeść”, „Chcę to”.
I nikt go nie poprawia z tekstem:
– Oj, kochanie, tu powinien być dopełniacz i czasownik nieregularny, no jak możesz tak mówić?!
A jednak jakoś dorasta, ogarnia język – i nie stresuje się tym, że raz coś źle powiedziało.
Z dorosłymi powinno być tak samo.
Błąd = krok do przodu.
3. Akcent? Luz. Gramatyka? Spokojnie. Ważne, że się odzywasz
Nie trzeba mówić z brytyjskim akcentem ani znać 12 czasów, żeby dobrze mówić po angielsku.
W QL School mamy uczniów, którzy:
– mieszają czasy,
– mylą „he” i „she”,
– mówią „goed” zamiast „went”…
I co?
Komunikują się. Dogadują się. I są z siebie dumni.
Bo kiedy człowiek zaczyna mówić – naprawdę mówić – to nagle ta bariera znika. Nie potrzebujesz ideału. Potrzebujesz odwagi.
4. Nikt nie myśli o Tobie tyle, co Ty sam o sobie
To jest mój ulubiony fragment.
Bo kiedy pytam dorosłych:
– Czego się boisz w mówieniu po angielsku?
Najczęstsza odpowiedź brzmi:
– Że ktoś mnie wyśmieje.
Ale pomyśl: czy Ty, słysząc kogoś, kto mówi z błędami po polsku, myślisz sobie:
„O matko, co za wstyd, jak on mówi!”?
Nie. Raczej myślisz:
„Kurczę, jak fajnie, że próbuje. Szacun.”
Albo po prostu… nie myślisz o tym wcale.
Ludzie nie oceniają Cię tak ostro, jak myślisz. Zwłaszcza obcokrajowcy, którzy sami wiedzą, jak to jest uczyć się języka.
5. Perfekcjonizm to największy wróg nauki języka
Znam osoby, które:
– wszystko rozumieją,
– znają mnóstwo słówek,
– rozwiązują ćwiczenia bezbłędnie…
…a potem siedzą cicho na lekcji, bo „nie są gotowe, żeby mówić”.
I tu jest pies pogrzebany.
Czekanie na idealny moment, kiedy wszystko będzie się zgadzać, jest jak czekanie na wakacje bez deszczu. Może się zdarzy, ale kiedy?
Mówisz – popełniasz błędy – uczysz się – poprawiasz się.
Tak wygląda prawdziwy proces.
6. Masz prawo mówić niedoskonale. Masz prawo się mylić
To nie szkoła z lat 90., gdzie każdy błąd był podkreślony na czerwono.
To Twoja nauka. Twój proces. Twoje prawo do bycia uczniem.
I uwierz mi, nikt nie mówił perfekcyjnie od pierwszej lekcji. Nawet nauczyciele.
Zakończenie – z uśmiechem i bez ciśnienia
Twój angielski może być pokręcony.
Może mieć błędy, dziwne zdania, mieszane czasy.
Ale jeśli dzięki niemu:
– zamówisz kawę,
– zagadasz do kogoś na wakacjach,
– załatwisz coś w pracy…
to już działa. Już żyje. Już jest Twój.
Więc jeśli masz w głowie ten głos:
„Nie mówię idealnie, więc lepiej się nie odzywać” –
to uprzejmie go wycisz. I spróbuj powiedzieć cokolwiek.
A reszta? Reszta się ułoży – daje Ci słowo
